Ilang beses ka na bang nahiga sa gabi na may matinding bigat sa iyong dibdib, inuulit-ulit sa iyong isipan ang mga salitang nabitiwan mo sa gitna ng galit? Minsan, isang segundo lamang ng kawalan ng pagtitimpi ang kailangan upang makasakit ng taong pinakamamahal mo. Isang matalas na pananalita sa iyong kapareha, isang padaskol na pagsigaw sa iyong anak, o isang mapanghusgang salita sa isang kaibigan. Pagkatapos ng unos, naiiiwan ang tahimik na pagsisisi at ang katanungang pumupunit sa kaluluwa: Bakit ko nagawa iyon kung mahal ko naman sila?
Hindi ka nag-iisa sa pakikipaglabang ito. Ang tao ay madalas na nagiging alipin ng kaniyang sariling dila. Tulad ng isinulat ng apostol sa kaniyang liham, ang dila ay isang maliit na bahagi ng katawan ngunit nagpapaningas ng napakalaking apoy. Tila may mga sandali na nawawalan tayo ng kontrol, at ang lumalabas sa ating bibig ay hindi ang pag-ibig na nais nating ipakita, kundi ang lason ng pagkabigo at galit na ating itinago.
Ngunit sa Ebanghelyo ayon kay Mateo, ipinapakita ni Hesus ang ugat ng problemang ito na nagbibigay-liwanag sa ating kalagayan. Hindi lamang ito usapin ng simpleng disiplina sa pagsasalita; ito ay usapin ng kalagayan ng ating puso. Ang Panginoon ay hindi tumitingin sa ibabaw lamang. Ang mga salitang lumalabas sa ating mga labi ay ang malinaw na salamin ng kung ano ang tunay na naghahari sa ating kaibuturan.




