Hindi sa Iyong Sariling Kuwenta: Ang Pagpapakumbaba at Kabanalan na Hinihingi ng Diyos (Deuteronomio 9.1-6)

Madali para sa ating makataong kalikasan ang magmataas kapag nakikita nating tayo ay umaasenso habang ang iba ay nahihirapan. Sa gitna ng ating mga tagumpay, may isang bulong sa ating puso na nagsasabing karapat-dapat tayo rito dahil sa ating sariling lakas, talino, o kabutihan. Ngunit ang katotohanang ito ay tinutuwid ng isang malalim na paalala mula sa Banal na Kasulatan. Kapag tinitingnan natin ang ating sarili nang walang salamin ng katotohanan ng Maylalang, madali tayong malinlang ng ating sariling kayabangan. Sa aklat ng Deuteronomio, mahigpit na binalaan ni Moises ang bansang Israel bago sila pumasok sa Lupang Pangako. Sinabi niya sa kanila na huwag na huwag nilang sasabihin sa kanilang mga puso na kaya nila nakuha ang lupain ay dahil sa kanilang sariling katuwiran. Ang babalang ito ay hindi lamang para sa sinaunang Israel; ito ay isang salamin para sa bawat isa sa atin ngayon. Ang ating kasalukuyang lakas at mga pagpapala ay hindi patunay na tayo ay walang dungis kundi patunay ng Kanyang mahabang pagtitiis at ng Kanyang nakapagliligtas na grasya. Sa paghahanap natin ng isang tunay na bible verse of the day na gigising sa ating mga natutulog na kaluluwa, kailangan nating harapin ang katotohanan ng ating sariling limitasyon. Ang Diyos ay hindi tumitingin sa ating panlabas na galing kundi sa pusong nagpapakumbaba sa Kanyang harapan. Ang bawat hakbang ng ating buhay ay dapat nakaugat sa malalim na pagkilala na kung anuman ang mayroon tayo ngayon, ito ay utang natin sa Kanyang awa at hindi sa ating sariling gawa.

Ang pagpili ng Diyos sa Israel noon, at ang Kanyang pagtawag sa atin ngayon, ay hindi nagmula sa ating pagiging perpekto. Noong inutusan ng Diyos ang Israel na paalisin ang mga naninirahan sa Canaan, hindi ito dahil ang mga Israelita ay banal na walang katulad, kundi dahil sa labis na kasamaan at karumihan ng mga bansang iyon. Ang mga gawi ng mga taong iyon ay umabot na sa sukdulan ng kasamaan laban sa kaayusan ng Diyos. Kaya naman, ang pagpapalayas sa kanila ay isang banal na kahatulan, at ang Israel ay ginamit lamang bilang instrumento ng Kanyang katarungan. Para sa atin ngayon, ang tawag ay ang mamuhay sa ganap na paghihiwalay mula sa mga makasalanang sistema ng sanlibutan. Hindi tayo tinawag upang makisabay sa agos ng lipunan kung saan ang kasamaan ay itinuturing na tama. Ang ating pagkakakilanlan ay nakaugat sa katotohanang tayo ay tinawag mula sa kadiliman patungo sa Kanyang kamangha-manghang liwanag. Sa pamamagitan ng pag-unawa sa Kanyang dakilang disenyo, natutuklasan natin ang kahalagahan ng pagpapanatili ng ating espirituwal na sigla, katulad ng kung paano natin pinahahalagahan ang pagdiriwang ng kabutihan ng Diyos sa bawat araw ng ating buhay. Ang pamumuhay bilang isang bayang hinirang ay nangangahulugan ng araw-araw na pag-abandona sa mga gawaing lumalapastangan sa pangalan ng Diyos. Hindi madali ang landas na ito dahil ang sanlibutan ay patuloy na nag-aalok ng mga tukso na sumang-ayon sa mga maling pamantayan. Ngunit sa bawat sandali ng pagpili sa katotohanan, pinapatunayan natin na ang ating katapatan ay hindi nakasalalay sa kung ano ang popular kundi sa kung ano ang banal sa paningin ng ating Lumikha.

Ang hamon ng pagiging naiiba sa mundo ay pumapasok mismo sa ating mga tahanan, sa ating mga trabaho, at sa ating mga desisyon sa bawat araw. Kapag nahaharap tayo sa mga sitwasyon kung saan ang pandaraya ay tila ang pinakamadaling paraan upang magtagumpay, doon sinusubok ang ating pananampalataya. Ang tunay na sumasampalataya ay hindi nagpapadala sa takot o sa panggigipit ng lipunan. Sa halip, natututo silang magtiwala nang lubos sa Kanyang probisyon at patnubay, alam na ang Diyos ang nag-iingat sa kanilang kinabukasan nang hindi kinakailangang yumuko sa kasamaan. Sa ating paglalakbay, napakahalagang tandaan na ang ating lakas ay hindi nagmumula sa ating sariling kakayahan na labanan ang tukso kundi sa presensya ng Banal na Espiritu na nananahan sa atin. Kapag ang bigat ng obligasyon at ang pagod sa buhay ay parang sumasakal sa ating isipan, ang unang dapat nating gawin ay ang lumapit sa Kanyang presensya upang makatagpo ng kapahingahan. Sa ganitong paraan, natututuhan nating isuko ang ating mga alalahanin at tahimik na magtiwala sa Diyos na Sumusuporta sa atin sa mga panahong mahina tayo. Gamitin natin ang bawat pagkakataon upang ipakita sa ating mga pamilya at kaibigan na ang tunay na kapayapaan ay nagmumula sa pagsunod sa Kanyang mga salita. Hindi natin kailangang makipagkompetensya sa kadiliman sa pamamagitan ng pagiging madilim; sa halip, tayo ay tinawag na maging liwanag na naglalantad ng katotohanan nang may pag-ibig at katatagan.

Ang pagpapatuloy sa pananampalataya ay isang araw-araw na desisyon na huwag lumingon sa mga lumang gawi na minsan nang sumira sa ating kaugnayan sa Diyos. Kailangan natin ng matibay na paninindigan at patuloy na pagpapakain ng ating espiritu sa pamamagitan ng Kanyang Salita. Habang hinihintay natin ang Kanyang mga dakilang pangako, ang ating mga mata ay dapat nakatuon sa walang hanggang kaharian at hindi sa mga pansamantalang ginhawa ng mundong ito. Nawa ay magsilbi itong paalala na ang ating lakas ay ganap na nakay Kristo. Ibahagi ang mensaheng ito sa pamamagitan ng WhatsApp sa isang kaibigan o kapamilya na kailangan ngayon ng matibay na salita ng pag-asa at pagpapakumbaba. Huwag ding kalimutang mag-iwan ng iyong AMÉM sa ibaba kasama ang pangalan ng iyong pamilya para sa ating pang-araw-araw na panalangin at intercesson. Sama-sama tayong tumindig sa katotohanan, nagkakaisa sa pananampalataya, at naghihintay nang may pag-asa sa Kanyang dakilang pagbabalik upang tuparin ang lahat ng Kanyang pangako sa Kanyang mga hinirang.