Często nosimy w sobie cichy ciężar wspomnień o słowach, które padły w chwili słabości, zostawiając w sercu głębokie rany trudne do wygojenia. Bywa, że sami stajemy się więźniami własnego języka, wypowiadając w porywie gniewu czy zmęczenia rzeczy, których natychmiast żałujemy, a jednak czas nie pozwala nam ich cofnąć. To ciche cierpienie dotyka wielu ludzi, którzy pragną żyć w pokoju, ale zmagają się z wewnętrzną kruchością, czując, że codzienne napięcia odbierają im upragnioną równowagę.
W takich momentach dociera do nas bolesna prawda o naszej ludzkiej naturze, tak celnie opisana w Piśmie Świętym przez apostoła Jakuba, który przypomina, że język jest jak mały ogień zdolny spłonąć wielki las. Nie potrafimy o własnych siłach utrzymać w ryzach tego małego członka ciała, bo nasze wnętrze zbyt często nosi ślady niezgody, lęku i nieprzebaczenia, które domagają się ujścia w słowach.
Jednak dzisiejsze słowo nie przychodzi po to, aby nas potępić, lecz by skierować nasze oczy na źródło prawdziwej przemiany. Jezus w Ewangelii wg św. Mateusza nie zostawia nas z poczuciem beznadziejności, ale wskazuje na głębszą rzeczywistość: owoc naszych warg jest zawsze wiernym odzwierciedleniem stanu naszego serca. Kiedy dotykamy dna własnej słabości, otwieramy przestrzeń, w której Boża łaska może zacząć uzdrawiać korzenie naszego życia.
To zaproszenie do zatrzymania się w pędem biegnącej codzienności i oddania Panu tego wszystkiego, co w nas gorzkie i skłócone. Zamiast walczyć z własnymi ustami w ludzkiej sile, zostajemy wezwani do uzdrowienia samego serca, które w spotkaniu z żywym Bogiem może otrzymać zupełnie nową naturę i nowe pragnienia.




